De zon schijnt met een oranje gloed de kamer binnen. Ik zit met mijn laptop op schoot op mijn stretcher, naast het blauwe ziekenhuisbed van Amy, ze slaapt nog. Het is 6 uur, de schoonmakers komen iedere morgen met kabaal binnen om de kamer schoon te maken. Ik word dan wakker en kan natuurlijk niet meer slapen.
De oudere buurvrouw met een multipele (meervoudige) breuk in haar been, rug arm en nek, masseert rechtop zittend in haar bed de huid rondom de ijzeren pinnen die uit haar been naar buiten komen. De stellage zorgt er voor dat de breuken in positie blijven. Ze mompelt veel in haar zelf. Ik fantaseerde al dat ze allerlei mantra’s (Boedistische heilige teksten) uitsprak voor Amy om haar snel weer beter te maken. Als je oogcontact met haar hebt lacht ze haar bruine gebit bloot, met een lieve voldane glimlach. Ze is ongetwijfeld een Tibetaanse afstammeling want een echt hard Chinees gezicht heeft ze niet.
Zij woont hier en haar dochter en zoon verzorgen haar. Niemand overleeft hier als er niet iemand is die naar je om kijkt: eten haalt, je wast en je naar de W.C. laat gaan. Haar dochter haalt eten en is er overdag om gezelschap te houden en haar zoon wisselt de dochter af en slaapt naast de moeder. Ook hij ligt nog rustig te ademen en slaapt. Dan moet ik wel Amy’s reddende engel zijn....
Toen ik gisteren Amy naar de W.C. hielp en ze wederom verdrietig keek omdat je door een diep dal gaat als je niet op eigen houtje je behoefte kunt doen, vroeg ze aan mij: “ nu zijn we zeker wel vrienden voor het leven?”
Ik denk het wel, want na alles wat we samen hebben doorgemaakt, kun je elkaar wel vrienden voor het leven noemen. Overleven en de bijbehorende machteloosheid van tijd tot tijd, dat schept een band.
Ik kijk naar buiten over de eindeloze laatste uitlopers van de Himalaya. Het is mooi hier in Dali. De zon komt op over de stad in de bergen die deels zijn gehuld in wolken. De natuur lijkt enigszins op die van de de Duitse alpen. Nu ik even tijd voor mijzelf heb, herinner ik mij hoe verbaasd ik was over de Himalaya en Tibet, het was zo verschrikkelijk anders dan ik me had voorgesteld...
Het Tibetaanse plateau was een wonder. Van Golmud tot Lhasa: het dak van de wereld en volkomen plat. Duizenden kilometers uitgestrekte steppes. Een uitgestrekte treinbaan door niemandsland (Tibet maar nu Chinees), waar Yaks in groepen grazen. Uitgestrekte vlaktes gras, rots en een horizon gevuld met besneeuwde bergtoppen.
Amy en ik borrelen in de restauratie, onze favoriete spot in de trein met hoogtemeter, temperatuur en nootjes gecombineerd met Lhasa bier, tot we dronken van de dunne lucht en van de alcohol lekker in onze softsleeper de ogen sloten.
Een softsleeper betekent dat je een coupe deelt met 4 mensen. 2 boven 2 onder. Wij nemen altijd de hoge sleepers aangezien de spuug van Chinezen vele kanten op gaat maar niet omhoog valt. Meestal is er in dit gedeelte van de trein is er geen sprake van “spitting and littering” omdat de reizigers meer geld hebben en dus niet spugen, dat is benden hun stand.... maar toch. Ik prefereer de hoge sleepers. Ik zweer bij de zwaartekracht...
Aangekomen op het prachtige en nieuwe station van Lhasa werd ik volkomen verrast door een nieuwe toon binnen de sfeer van onze reis. Onze trein was gevuld met een regiment Chinese soldaten. Zij wisselden de wacht op het station met applaus en collectieve yells. Het was een heel vertoon en compleet nieuw voor mij, het leek alsof ik in een slechte Chinese B-film was beland. Ik wilde een foto maken, maar mijn camera werd praktisch uit mijn handen geslagen. Ik mocht geen foto’s maken op het station en zeker niet van de militairen. Ik stond met open mond naar de schreeuwende militair te kijken. Ik was niet bang, als toerist hoef je je geen zorgen te maken denk ik, maar het was overweldigend.
Buiten het station stond onze gids met twee witte Tibetaanse zijden shawls op ons te wachten. Meteen om natuurlijk, want dat brengt geluk! Een grote 4-wheel drive, Toyota Landcruiser, was ons nieuwe kippenhok voor de komende week. Dat we hele dagen in de auto zouden doorbrengen, daar hadden we nog geen idee van.
Onze gids, Lagde, een mooie Tibetaanse vrouw, zou ons de rest van de week begeleiden. We werden in een prachtig en luxe hotel gedropt en waren zo door het dolle heen dat de heupfles wodka die ik van Ferry na de spelen had gekregen direct uit de tas werd getoverd. Hupsake! Ipod in de speakerset en we dansten en dronken om te vieren dat we eindelijk!!!! In Lhasa waren en de tour door Tibet zouden gaan maken! Na de fles, die in combinatie met de dunne lucht (Lhasa: 3600 mtr boven NAP) heerlijk viel, liepen we (geen rekening houdende met de avondklok van 10:00) naar de lokale slijter om nog een fles benzine te kopen. Het zag er uit als wodka. Deze fles heb ik geweten, de volgende dag was mijn kater inmens groot. Zo groot heb ik hem nog nooit gezien. De brandy was een killer in combinatie met de dunne Lhasa lucht.
Echter, Potala Palace, een replica van een grote verjaardagstaart op de berg in Lhasa, was meer dan prachtig. Mijn kater droop af...
De geschiedenis, de cultuur, de pracht, ik kon bijna de Chinezen begrijpen dat ze Tibet bezetten. Zo’n land, zo’n stad wil je gewoon graag in je bezit hebben, het is zo prachtig...
Het paleis is van de 14e Dalai Lama, echter hij is verbannen. De 13e lama mag worden vertoond op portretten in het paleis en in de rest van Tibet, maar de 14e Dalai Lama, de huidige opperpriester, is verbannen en er mag ook niet over worden gesproken fluisterde onze gids. “Waarom fluister je?” Vroeg ik haar... “ Er lopen allerlei agenten in burger rond om ons te controleren, in onze rol als gids”. Verbijsterend... “De Mei protesten hebben alle regels verscherpt en half Lhasa is afgesloten voor buitenlandse (= geen Chinese) toeristen. De monniken worden verdacht van samenzweren en gedurende mei, voor de opening van de spelen, viel het leger vele kloosters binnen en mishandelden de priesters en monniken”
Voor wat betreft de Chinezen, zij zijn met groot vertoon in Lhasa aanwezig. Er wordt gemarcheerd door de straten, over de markt, met de machine geweren op de schouder. Jonge Chinese jongens, niet ouder dan 17 a 18 jaar oud, met witte handschoenen kijken tijdens dit machtsvertoon om zich heen met een air van de bezetter. Ik vond het verschrikkelijk. Verschrikkelijk voor de lieve Tibetanen die gemoedelijk en harmless overkomen. Het is moeilijk om om de bezetting heen te kijken, de Chinezen zijn in de hoogste graad van paraatheid aanwezig, maar als ze even uit het zicht zijn is Lhasa een prachtige, rustige en fantastische stad, met een spirituele uitstraling, een stad waar ik mijn leven lang aan terug zal denken en nooit zal vergeten....
De Himalaya was zo anders dan ik ooit had gedacht. Waar ik had gerekend op grote hoogtes en eindeloos besneeuwde pieken, is het grootste gedeelte van de Himalaya van wat wij zagen een zeer oud gebergte met afgesleten toppen en uitgestrekte hoogvlaktes. De Yaks, geiten en schapen vormen de bevolking, samen met een paar Tibetanen. Het was echt prachtig. Aan hoogtemeters geen gebrek, onderweg tikten wij op een pas de 5248mtr aan, de lucht was zo dun, een stukje wandelen deed je buiten adem raken! Onderweg naar de Mt. Everest vroeg ik aan Lagde, onze gids, waarom toch overal de Chinese vlag aan het wapperen was en waar de Tibetaanse vlag dan was? Deze weg was aangelegd voor de Chinese toeristen en daarom worden de bewoners gedwongen de Chinese vlag te hijsen. Daarnaast is de Tibetaanse vlag verboden.
Richting de Everest werd mijn originele beeld van de Himalaya bevestigd, de hoge pieken, de gletsjers doemden op. De dag van de Everest stonden we om vijf uur naast ons bed om de berg van een afstand tijdens zonsopgang te bekijken... fenomenaal, zie de foto’s. We liepen omhoog naar het base-camp. Wat een geweldige berg en wat ontzettend gaaf dat ik dit mag meemaken, deze gigant aanschouwen. Ik was door het dolle heen! Een tocht van 3 uur, echt prachtig en daar nam ik me het volgende voor:
Hier komt een belofte waar iedereen mij aan mag houden. Voor mijn 40-ste verjaardag sta ik op de top van de Mt. Everest. Ik heb een klein plan gemaakt. Ik ga een selectie houden van vrienden en kennissen die deze droom ook willen waar maken. Als je fit genoeg bent mag je mee... How about that? Ik ben er bij....
Na de Everest was het een beetje gedaan. We reden in 1.5 dag terug naar Lhasa en liepen op tegen onze laatste botsing met de heersende Chinezen in Tibet...
De Chinezen willen geen toeristen in Tibet. Dat staat vast. Daarom heb je een gids, tenminste dat is de beschrijving van deze “babysitter”. Onze Tibet permit liep nog 4 dagen door en wij wilden lekker in Lhasa blijven hangen en daarna een bus naar Shangri-La in Zuid China nemen. We werden uiteindelijk voor de bus geweigerd, kregen geen permit en moesten voor onze periode in Lhasa een gids inhuren die de hele dag of buiten onze hotelkamer zou wachten en als we uit zouden gaan achter ons aan zou lopen. We hadden het gevoel dat we bespied en begluurd werden. Niet konden doen wat we wilden doen. En dat is ook het hele idee. De gids is verantwoordelijk voor wat jij doet als toerist. En als er fouten worden begaan, dan wordt de gids bestraft. Kortom, de gids is op haar/zijn hoede dat alles volgens het boekje gaat... Wij besloten om de volgende dag op het vliegtuig te stappen naar Shangri La...Geen zin meer in de Chinese controle...
Shangri-La = prachtig. Shangri-La ligt in het oude Tibet, wat nu China is. Maar de cultuur is nog steeds Tibetaans. 90% Tibetaanse bevolking, eindelijk het China waar we zo lang op hadden gewacht...
De eerste avond in het oude stadje, geen avondklok om 10:00, maar dansenden Tibetanen in een kring op prachtige muziek. Mijn hart stroomde vol met vreugde, wat een pracht. De vrouwen droegen een fel roze doek rond het hoofd en de stad had lol en plezier!
Na Shangri-La liepen we de “leaping Tiger Gorge”, een van de diepste canyons ter wereld. Op sommige plaatsen meer dan 3800 meter hoogteverschil van de besneeuwde toppen tot aan het kolkende water...! FENOMENAAL! Het was echt een prachtige trek van 2 dagen. We genoten. Zie de foto’s!
De trek afgerond namen we een taxi naar het sprookjes stadje Lijiang. Dit doolhof moet je zijn geweest. De bewoners zijn meer dan vriendelijk, het stadje is echt alsof het regelrecht uit een sprookjesboek is getoverd en is heerlijk om dagen rond te dwalen!
En na Lijiang kwam Dali old town, tja Dali....
Dali zal ik niet snel meer vergeten. Het heeft iets weg van Lijiang, ook een prachtige vestingstad met heerlijke straatjes, bestraat met keien en leuke heerlijke eetgelegenheden. Daar maakten Amy en ik dan ook dankbaar gebruik van. De lokale goed te drinken wijn vloeide rijkelijk. Tijd om te slapen was het. En op de terugweg verstapte Amy zich...
Toen ik de schreeuwende Amy tot rust maande en mijn resterende fysiotherapeutische kennis op haar voet toepaste, was dat helemaal niet nodig. De voet hing er los bij. Daar hoef je geen medicus voor te zijn om te zien dat deze dubbele onderbeenbreuk, zowel kuitbeen als scheenbeen, was doorgebroken.
Direct naar het ziekenhuis, tenminste, degene die dit een ziekenhuis noemt is niet helemaal lekker....
De bedlakens waren bruin en stonken ( zie foto’s), Amy moest op de parkeerplaats plassen want er was geen W.C.
Ik kan het verder kort houden. Dit was een hel. Ik moest de panische Amy alleen laten om te bellen met de verzekering die allerlei zaken beloofde maar niets waarmaakte. Uiteindelijk waren we 24 uur later geen steek opgeschoten en Amy was in grote pijn. Om de 4 uur een prik morfine in de bil, die ik eerst moest gaan kopen bij de ziekenhuis apotheek. Lieve lezers, ik heb me maar weinig keren in mijn korte leven zo machteloos gevoeld. Ik kon geen kant op. Ik zat met een amy die een slecht stuk gips om haar voet had. Ik moest de dokter helpen het gips te plaatsen. Het moest twee keer over. Als Amy zich bewoog, bewoog de fractuur en ging ze door het lint. Als ze moest plassen de parkeerplaats, medicijnen, naar de medicijnenwinkel... Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest...
De dokter voelde zich ook machteloos en toen ik mij realiseerde dat de flying doctors vlucht die ons werd beloofd, helemaal nooit ging komen, nam ik de touwtjes zelf in handen. De dokter adviseerde ons het grootste streekziekenhuis niet ver van Dali city. New Dali. En inderdaad, dit was een groot ziekenhuis en het zag er 500% beter uit dan ons oude niet vertrouwde ziekenhuisje met de bruine బెద్దేన్...
Binnen 24 uur werd Amy geopereerd en nu wachten we op een goedkeuring van de dokter om naar Hongkong te reizen waar ik Amy op het vliegtuig naar NY zet en ik naar Honolulu kan afreizen.
Ja mijn laatste twee weken China, zuid China, het mooiste gedeelte zal ik een andere keer moeten doen. Maar of dat er van gaat komen weet ik niet. Ik heb het wel gezien, China.....
Hier zit ik dus op mijn stretcher, Amy is wakker en heeft haar eerste nacht zonder pijnstillers doorgebracht. Heel mooi. Om terug te komen op mijn aanhef, 7 dagen in Tibet, voor mijn gevoel is het 7 jaren in Tibet.... Ik hoop dat ik op tijd ga zijn voor mijn vlucht naar Hawaii, maar zoals ik altijd zeg:
“Ik ben een Kruijff * en alles komt altijd goed”
Kijk voor mijn foto-album: KLIK
*originele uitspraak van S.Kruijff jr.
De oudere buurvrouw met een multipele (meervoudige) breuk in haar been, rug arm en nek, masseert rechtop zittend in haar bed de huid rondom de ijzeren pinnen die uit haar been naar buiten komen. De stellage zorgt er voor dat de breuken in positie blijven. Ze mompelt veel in haar zelf. Ik fantaseerde al dat ze allerlei mantra’s (Boedistische heilige teksten) uitsprak voor Amy om haar snel weer beter te maken. Als je oogcontact met haar hebt lacht ze haar bruine gebit bloot, met een lieve voldane glimlach. Ze is ongetwijfeld een Tibetaanse afstammeling want een echt hard Chinees gezicht heeft ze niet.
Zij woont hier en haar dochter en zoon verzorgen haar. Niemand overleeft hier als er niet iemand is die naar je om kijkt: eten haalt, je wast en je naar de W.C. laat gaan. Haar dochter haalt eten en is er overdag om gezelschap te houden en haar zoon wisselt de dochter af en slaapt naast de moeder. Ook hij ligt nog rustig te ademen en slaapt. Dan moet ik wel Amy’s reddende engel zijn....
Toen ik gisteren Amy naar de W.C. hielp en ze wederom verdrietig keek omdat je door een diep dal gaat als je niet op eigen houtje je behoefte kunt doen, vroeg ze aan mij: “ nu zijn we zeker wel vrienden voor het leven?”
Ik denk het wel, want na alles wat we samen hebben doorgemaakt, kun je elkaar wel vrienden voor het leven noemen. Overleven en de bijbehorende machteloosheid van tijd tot tijd, dat schept een band.
Ik kijk naar buiten over de eindeloze laatste uitlopers van de Himalaya. Het is mooi hier in Dali. De zon komt op over de stad in de bergen die deels zijn gehuld in wolken. De natuur lijkt enigszins op die van de de Duitse alpen. Nu ik even tijd voor mijzelf heb, herinner ik mij hoe verbaasd ik was over de Himalaya en Tibet, het was zo verschrikkelijk anders dan ik me had voorgesteld...
Het Tibetaanse plateau was een wonder. Van Golmud tot Lhasa: het dak van de wereld en volkomen plat. Duizenden kilometers uitgestrekte steppes. Een uitgestrekte treinbaan door niemandsland (Tibet maar nu Chinees), waar Yaks in groepen grazen. Uitgestrekte vlaktes gras, rots en een horizon gevuld met besneeuwde bergtoppen.
Amy en ik borrelen in de restauratie, onze favoriete spot in de trein met hoogtemeter, temperatuur en nootjes gecombineerd met Lhasa bier, tot we dronken van de dunne lucht en van de alcohol lekker in onze softsleeper de ogen sloten.
Een softsleeper betekent dat je een coupe deelt met 4 mensen. 2 boven 2 onder. Wij nemen altijd de hoge sleepers aangezien de spuug van Chinezen vele kanten op gaat maar niet omhoog valt. Meestal is er in dit gedeelte van de trein is er geen sprake van “spitting and littering” omdat de reizigers meer geld hebben en dus niet spugen, dat is benden hun stand.... maar toch. Ik prefereer de hoge sleepers. Ik zweer bij de zwaartekracht...
Aangekomen op het prachtige en nieuwe station van Lhasa werd ik volkomen verrast door een nieuwe toon binnen de sfeer van onze reis. Onze trein was gevuld met een regiment Chinese soldaten. Zij wisselden de wacht op het station met applaus en collectieve yells. Het was een heel vertoon en compleet nieuw voor mij, het leek alsof ik in een slechte Chinese B-film was beland. Ik wilde een foto maken, maar mijn camera werd praktisch uit mijn handen geslagen. Ik mocht geen foto’s maken op het station en zeker niet van de militairen. Ik stond met open mond naar de schreeuwende militair te kijken. Ik was niet bang, als toerist hoef je je geen zorgen te maken denk ik, maar het was overweldigend.
Buiten het station stond onze gids met twee witte Tibetaanse zijden shawls op ons te wachten. Meteen om natuurlijk, want dat brengt geluk! Een grote 4-wheel drive, Toyota Landcruiser, was ons nieuwe kippenhok voor de komende week. Dat we hele dagen in de auto zouden doorbrengen, daar hadden we nog geen idee van.
Onze gids, Lagde, een mooie Tibetaanse vrouw, zou ons de rest van de week begeleiden. We werden in een prachtig en luxe hotel gedropt en waren zo door het dolle heen dat de heupfles wodka die ik van Ferry na de spelen had gekregen direct uit de tas werd getoverd. Hupsake! Ipod in de speakerset en we dansten en dronken om te vieren dat we eindelijk!!!! In Lhasa waren en de tour door Tibet zouden gaan maken! Na de fles, die in combinatie met de dunne lucht (Lhasa: 3600 mtr boven NAP) heerlijk viel, liepen we (geen rekening houdende met de avondklok van 10:00) naar de lokale slijter om nog een fles benzine te kopen. Het zag er uit als wodka. Deze fles heb ik geweten, de volgende dag was mijn kater inmens groot. Zo groot heb ik hem nog nooit gezien. De brandy was een killer in combinatie met de dunne Lhasa lucht.
Echter, Potala Palace, een replica van een grote verjaardagstaart op de berg in Lhasa, was meer dan prachtig. Mijn kater droop af...
De geschiedenis, de cultuur, de pracht, ik kon bijna de Chinezen begrijpen dat ze Tibet bezetten. Zo’n land, zo’n stad wil je gewoon graag in je bezit hebben, het is zo prachtig...
Het paleis is van de 14e Dalai Lama, echter hij is verbannen. De 13e lama mag worden vertoond op portretten in het paleis en in de rest van Tibet, maar de 14e Dalai Lama, de huidige opperpriester, is verbannen en er mag ook niet over worden gesproken fluisterde onze gids. “Waarom fluister je?” Vroeg ik haar... “ Er lopen allerlei agenten in burger rond om ons te controleren, in onze rol als gids”. Verbijsterend... “De Mei protesten hebben alle regels verscherpt en half Lhasa is afgesloten voor buitenlandse (= geen Chinese) toeristen. De monniken worden verdacht van samenzweren en gedurende mei, voor de opening van de spelen, viel het leger vele kloosters binnen en mishandelden de priesters en monniken”
Voor wat betreft de Chinezen, zij zijn met groot vertoon in Lhasa aanwezig. Er wordt gemarcheerd door de straten, over de markt, met de machine geweren op de schouder. Jonge Chinese jongens, niet ouder dan 17 a 18 jaar oud, met witte handschoenen kijken tijdens dit machtsvertoon om zich heen met een air van de bezetter. Ik vond het verschrikkelijk. Verschrikkelijk voor de lieve Tibetanen die gemoedelijk en harmless overkomen. Het is moeilijk om om de bezetting heen te kijken, de Chinezen zijn in de hoogste graad van paraatheid aanwezig, maar als ze even uit het zicht zijn is Lhasa een prachtige, rustige en fantastische stad, met een spirituele uitstraling, een stad waar ik mijn leven lang aan terug zal denken en nooit zal vergeten....
De Himalaya was zo anders dan ik ooit had gedacht. Waar ik had gerekend op grote hoogtes en eindeloos besneeuwde pieken, is het grootste gedeelte van de Himalaya van wat wij zagen een zeer oud gebergte met afgesleten toppen en uitgestrekte hoogvlaktes. De Yaks, geiten en schapen vormen de bevolking, samen met een paar Tibetanen. Het was echt prachtig. Aan hoogtemeters geen gebrek, onderweg tikten wij op een pas de 5248mtr aan, de lucht was zo dun, een stukje wandelen deed je buiten adem raken! Onderweg naar de Mt. Everest vroeg ik aan Lagde, onze gids, waarom toch overal de Chinese vlag aan het wapperen was en waar de Tibetaanse vlag dan was? Deze weg was aangelegd voor de Chinese toeristen en daarom worden de bewoners gedwongen de Chinese vlag te hijsen. Daarnaast is de Tibetaanse vlag verboden.
Richting de Everest werd mijn originele beeld van de Himalaya bevestigd, de hoge pieken, de gletsjers doemden op. De dag van de Everest stonden we om vijf uur naast ons bed om de berg van een afstand tijdens zonsopgang te bekijken... fenomenaal, zie de foto’s. We liepen omhoog naar het base-camp. Wat een geweldige berg en wat ontzettend gaaf dat ik dit mag meemaken, deze gigant aanschouwen. Ik was door het dolle heen! Een tocht van 3 uur, echt prachtig en daar nam ik me het volgende voor:
Hier komt een belofte waar iedereen mij aan mag houden. Voor mijn 40-ste verjaardag sta ik op de top van de Mt. Everest. Ik heb een klein plan gemaakt. Ik ga een selectie houden van vrienden en kennissen die deze droom ook willen waar maken. Als je fit genoeg bent mag je mee... How about that? Ik ben er bij....
Na de Everest was het een beetje gedaan. We reden in 1.5 dag terug naar Lhasa en liepen op tegen onze laatste botsing met de heersende Chinezen in Tibet...
De Chinezen willen geen toeristen in Tibet. Dat staat vast. Daarom heb je een gids, tenminste dat is de beschrijving van deze “babysitter”. Onze Tibet permit liep nog 4 dagen door en wij wilden lekker in Lhasa blijven hangen en daarna een bus naar Shangri-La in Zuid China nemen. We werden uiteindelijk voor de bus geweigerd, kregen geen permit en moesten voor onze periode in Lhasa een gids inhuren die de hele dag of buiten onze hotelkamer zou wachten en als we uit zouden gaan achter ons aan zou lopen. We hadden het gevoel dat we bespied en begluurd werden. Niet konden doen wat we wilden doen. En dat is ook het hele idee. De gids is verantwoordelijk voor wat jij doet als toerist. En als er fouten worden begaan, dan wordt de gids bestraft. Kortom, de gids is op haar/zijn hoede dat alles volgens het boekje gaat... Wij besloten om de volgende dag op het vliegtuig te stappen naar Shangri La...Geen zin meer in de Chinese controle...
Shangri-La = prachtig. Shangri-La ligt in het oude Tibet, wat nu China is. Maar de cultuur is nog steeds Tibetaans. 90% Tibetaanse bevolking, eindelijk het China waar we zo lang op hadden gewacht...
De eerste avond in het oude stadje, geen avondklok om 10:00, maar dansenden Tibetanen in een kring op prachtige muziek. Mijn hart stroomde vol met vreugde, wat een pracht. De vrouwen droegen een fel roze doek rond het hoofd en de stad had lol en plezier!
Na Shangri-La liepen we de “leaping Tiger Gorge”, een van de diepste canyons ter wereld. Op sommige plaatsen meer dan 3800 meter hoogteverschil van de besneeuwde toppen tot aan het kolkende water...! FENOMENAAL! Het was echt een prachtige trek van 2 dagen. We genoten. Zie de foto’s!
De trek afgerond namen we een taxi naar het sprookjes stadje Lijiang. Dit doolhof moet je zijn geweest. De bewoners zijn meer dan vriendelijk, het stadje is echt alsof het regelrecht uit een sprookjesboek is getoverd en is heerlijk om dagen rond te dwalen!
En na Lijiang kwam Dali old town, tja Dali....
Dali zal ik niet snel meer vergeten. Het heeft iets weg van Lijiang, ook een prachtige vestingstad met heerlijke straatjes, bestraat met keien en leuke heerlijke eetgelegenheden. Daar maakten Amy en ik dan ook dankbaar gebruik van. De lokale goed te drinken wijn vloeide rijkelijk. Tijd om te slapen was het. En op de terugweg verstapte Amy zich...
Toen ik de schreeuwende Amy tot rust maande en mijn resterende fysiotherapeutische kennis op haar voet toepaste, was dat helemaal niet nodig. De voet hing er los bij. Daar hoef je geen medicus voor te zijn om te zien dat deze dubbele onderbeenbreuk, zowel kuitbeen als scheenbeen, was doorgebroken.
Direct naar het ziekenhuis, tenminste, degene die dit een ziekenhuis noemt is niet helemaal lekker....
De bedlakens waren bruin en stonken ( zie foto’s), Amy moest op de parkeerplaats plassen want er was geen W.C.
Ik kan het verder kort houden. Dit was een hel. Ik moest de panische Amy alleen laten om te bellen met de verzekering die allerlei zaken beloofde maar niets waarmaakte. Uiteindelijk waren we 24 uur later geen steek opgeschoten en Amy was in grote pijn. Om de 4 uur een prik morfine in de bil, die ik eerst moest gaan kopen bij de ziekenhuis apotheek. Lieve lezers, ik heb me maar weinig keren in mijn korte leven zo machteloos gevoeld. Ik kon geen kant op. Ik zat met een amy die een slecht stuk gips om haar voet had. Ik moest de dokter helpen het gips te plaatsen. Het moest twee keer over. Als Amy zich bewoog, bewoog de fractuur en ging ze door het lint. Als ze moest plassen de parkeerplaats, medicijnen, naar de medicijnenwinkel... Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest...
De dokter voelde zich ook machteloos en toen ik mij realiseerde dat de flying doctors vlucht die ons werd beloofd, helemaal nooit ging komen, nam ik de touwtjes zelf in handen. De dokter adviseerde ons het grootste streekziekenhuis niet ver van Dali city. New Dali. En inderdaad, dit was een groot ziekenhuis en het zag er 500% beter uit dan ons oude niet vertrouwde ziekenhuisje met de bruine బెద్దేన్...
Binnen 24 uur werd Amy geopereerd en nu wachten we op een goedkeuring van de dokter om naar Hongkong te reizen waar ik Amy op het vliegtuig naar NY zet en ik naar Honolulu kan afreizen.
Ja mijn laatste twee weken China, zuid China, het mooiste gedeelte zal ik een andere keer moeten doen. Maar of dat er van gaat komen weet ik niet. Ik heb het wel gezien, China.....
Hier zit ik dus op mijn stretcher, Amy is wakker en heeft haar eerste nacht zonder pijnstillers doorgebracht. Heel mooi. Om terug te komen op mijn aanhef, 7 dagen in Tibet, voor mijn gevoel is het 7 jaren in Tibet.... Ik hoop dat ik op tijd ga zijn voor mijn vlucht naar Hawaii, maar zoals ik altijd zeg:
“Ik ben een Kruijff * en alles komt altijd goed”
Kijk voor mijn foto-album: KLIK
*originele uitspraak van S.Kruijff jr.
1 opmerking:
Sjoerd,
Geef Amy namens Femmme en mij een dikke kus. Wat een hel in dat ziekenhuis.
Mooie foto's!
Veel plezier nog daaro.
mzzl
Een reactie posten