Ervaringen van een reiziger door China

Lieve lezende vrienden, wat had ik hier naar uitgezien. Eindelijk na ruim 10 maanden reizen had ik mijn Visum voor China in Hongkong binnen. ( zie vorige weblog). Ik heb lang gewacht om mijn weblog bij te werken. Het is een lang verhaal geworden. Dus als je geen concentratie, motivatie of tijdsgebrek problemen hebt, ga dan lekker achterover zitten als je zin hebt om te lezen hoe het mij is vergaan de afgelopen weken. Of als je meer wilt weten dan niets, neem dan een kijkje in mijn fotoboek.

Shanghai
Eenmaal aangekomen in Shanghai werd ik meer dan gastvrij ontvangen in het fantastische appartement van Siem Bierman en Onno Schreurs.
Heerlijk om vanuit dit appartement van de stad te kunnen genieten. Het is top om bij twee vrienden een tijd te kunnen doorbrengen en eens niet in een hotel te zitten. Het was meer dan gastvrijheid, dikke pluim voor de jongens die hard werken en tegelijkertijd nog met mij een aardig biertje hebben gedronken. Een appartement met een miraculeus uitzicht, twee jonge entrepreneurs aan de slag en succesvol in Shanghai. Respect.

Jongens bedankt!

Shanghai is inspirerend. De stad bruist van de handel. Dat is aan alles te zien. De straten zijn overvol en je moet je best doen om niet dood gereden te worden. In tegenstelling tot Nederland heeft de auto altijd voorrang. Of het stoplicht op rood/groen of welke kleur dan ook staat.
In Shanghai is extreem veel rijkdom. De gebouwen zijn indrukwekkend en het lijkt inspirerend om een deel uit te maken van de tollende “circel of life”. Terwijl ik in Shanghai was dacht ik dan ook, hier wil ik wonen, hier voel ik me thuis. Maar tegelijkertijd besef ik mij dat als ik een stukje op mijn stads of racefiets wil rijden dat ik vermoedelijk dood ga: of omdat er (bijna) niet gefietst wordt zoals in Beijing en het dus levensgevaarlijk is, of omdat ik beter 3 pakjes peuken per dag kan wegpaffen, denkende aan de luchtvervuiling. Ik zal eerst twee uur de trein moeten nemen om de Skyscrapers achter mij te laten....
Dus Shanghai en wonen, hoe mooi ook, ik weet het niet. De lucht stinkt er en tegelijkertijd is de stad schoon, maar druk en overvol, de Chinezen lijken er geen enkel probleem me te hebben dat ze met een paar miljard tegelijk op een relatief klein gedeelte van hun prachtige land wonen.... Botsen maar, duwen maar... maakt niet uit!

But, who cares?, alhoewel ik oriënterend met wat bedrijven sprak, realiseerde ik mij dat er een evenement lag te wachten waar ik al tijden naar uit had gekeken. Denken aan werk, alleen in het achterhoofd, nu nog even vol genieten van de rest van mijn mooie avontuur. Siem en ik hopte in de trein in Shanghai naar Beijing. Ik had een softsleeper en Siem een stoel voor de nacht. Beiden misten onze stoel en bed totaal niet. We zaten in de restauratie aan een heerlijke Heineken en een Chinese dis. Het werd een kort nachtje en toen het staal van de treinwielen remmend schraapte over de rails van het station van Beijing en de trein uiteindelijk stil stond, stapten Siem en ondergetekende als twee hyperfitte heertjes de oude stad in. Het kon beginnen, we waren er. Let the games begin!

De Olympische spelen 2008, Beijing

“One world one dream”

De Olympische Spelen Beijing 2008.... god, wat zou er gaan gebeuren? Dat alles altijd anders is dan je verwacht was nu iets wat niet in me opkwam. Het werd niet voor iedereen een droom die uitkwam. Dromen zijn regelmatig bedrog.

Het is ongelofelijk. Op iedere putdeksel, hoek van de straat, plein, bloemenperk, toren, T-shirt, op gewoonweg alles wat tastbaar is staat het logo van Beijing 2008 gedrukt. De stad is redelijk groen. Er zijn mensen die beweren dat alle bomen een maand voor de spelen zijn geplant... Beijing doet niet onder voor Amsterdam als het gaat om fietspaden. Er is 1 verschil. Men heeft meer fietspad gecreëerd dan autobaan, dus op de fiets ben je sneller ter plaatse dan met de taxi. Het is rustig op straat, geen oeverloos veel verkeer zoals in de andere Chinese steden. In tegenstelling tot Shanghai is het is zelfs veilig om over te steken, zonder door een kwaaie taxichauffeur geschept te worden of voor eeuwig doof te blijven van het eindeloze getoeter van de goede man.

De Chinezen lachen want ze zijn blij. De Games zijn begonnen en daar zijn zij al jaren mee bezig en razend trots op! De lucht in de stad lijkt relatief schoon en ja ik kan zeggen, significant schonere lucht dan in andere Chinese steden.
Misschien ook niet gek dat de lucht echt schoner was: alle fabrieken in een straal van 100 km zijn een maand voor en de twee maanden tijdens de Olympics en de Para-lympics gesloten. Wat moet dat een ramp zijn voor de (lokale) economie. Anyway, de longen van de sporters blijven (relatief) schoon want in China KAN ECHT ALLES. Ben je host voor de Spelen, dan leg je twee maanden de economie plat. Niets is te gek: men zegt dat alles luxer, groter en beter geregeld is dan in Athene. Op een paar kleine doch belangrijke zaken na...

Stadions staan leeg terwijl er geen kaarten meer te krijgen zijn. Hoe dit mogelijk is, is frustrerend. Ik wilde graag nog naar atletiek in “het vogelnest”, maar dat is er niet meer van gekomen. De stadions waren tot aan de finales allemaal slechts tot 40 % gevuld... De zwarte markt waar men zo hard naar gestreefd had om die te voorkomen draait op volle toeren. We worden er stevig voor gewaarschuwd met als straf uitzetting... Dat willen we natuurlijk niet, dus houden ons gedeisd. Echter, het plezier versus de prijs maakt een enkeltje vogelnest onaantrekkelijk voor een simpele backpacker...

Prachtig om te zien is dat overal Chinese vrijwilligers staan die bedoeld zijn als info punt voor de honderdduizenden buitenlanders. Supporters die vanuit de hele wereld naar de stad Beijing zijn getrokken om hun favoriete sporter, kind, broer, zus, beste vriend, of gewoon als echte fan hun land in iedere sport aan te moedigen...!
De vrijwilligers zijn natuurlijk fantastisch gemotiveerd. Ze rennen op je af als ze twijfel in je ogen zien, welke kant moet ik op? Zij zijn trots op hun Beijing 2008 T-shirt en heuptasje en offeren 2 maanden van hun bestaan op om eenzaam langs een snelweg te zitten onder een parasol, of twee maanden zonder buitenlicht op het metrostation ondergronds Chinese onleesbare railnet kaartjes te voorzien aan de buitenlander.
Wanneer wij bijvoorbeeld in de bus naar de roeibaan zitten (70 km buiten Beijing) vraagt iedereen zich af wat die vrijwilligers toch op vissersstoeltje op de vluchtstrook langs de snelweg doen, onder hun door Coca Cola gesponsorde parasol?
Een net geopende snelweg waar op even dagen alleen maar even nummerplaten mogen rijden en op oneven dagen de oneven platen...? De reden dus waarom Beijing niet overvol lijkt op de weg...
Een “special” Olympic Lane: de linkerrijstrook is leeg. Die is gereserveerd voor sporters en officials. De lane is om de 250 meter mooi beschilderd met de Olympische Ringen. Deze lane mag onder GEEN voorwaarde worden gebruikt, dus de taxichauffeur die de tergend langzame bussen wil inhalen doet dat over de doorgetrokken streep, via de vluchtstrook en veroorzaakt menig bijna doodmoment met de “onder de parasol niet wetend wat hij/zij doet vrijwilliger ”, die moet rennen voor zijn of haar leven.

Het mooie is, de “informatie chinezen”, spreken vloeiend chinees en zullen ongetwijfeld een hoop informatie hebben, maar helaas, geen woord engels... Dus die twijfel in de ogen van de verdwaalde foreigner wordt beantwoord met een onbevredigd gevoel en een ongemakkelijke glimlach van beide kanten.
Prachtig! Zes jaar de tijd gehad om de spelen in ieder detail voor te bereiden... een fantastisch en indrukwekkend resultaat en dus (bijna) alles tot in de puntjes voor elkaar, echter de informatie Chinezen en de taxi chauffeurs, eigenlijk iedere Chinees, ze spreken geen woord engels...

De Spelen leven in China. Chinezen lopen rond met T-shirts, “I LOVE CHINA” (toch nog een beetje engels) en overal staan de Chinese atleten op machtige wijze afgebeeld op de gevels van prachtige skyscrapers. Chinezen houden veel van hun land en nog veel meer van zichzelf en zien zichzelf graag terug op televisie en gebouwen. Hoe was het ook al weer? Gekken en dwazen schilderen hun namen(portretten) op deuren en glazen...? China is een indrukwekkend en bijzonder land. Ook onbegrijpelijk vaak.

Vanaf dag 1 worden er gouden medailles gewonnen door de chinezen en dat wordt op ieder televisienet, digitaal billboard op gigantische skyscrapers afgebeeld. De Chinezen hebben maar 1 doel, het meeste gouden medailles winnen. In iedere denkbare sport zijn zij succesvol aanwezig en dat mag iedereen weten... Maar laat ik eerlijk blijven, is dat onterecht?
De Chinezen krijgen het uiteindelijk voor elkaar: de meeste gouden plakken zijn voor China. Voor dit feit groots respect, stel je voor: 10 jaar geleden had nog nooit 1 Chinees 1 bal had geslagen met een hockeystick. Nu spelen de vrouwen in de Hockey finale op wereld niveau. Alhoewel, deze gouden medaille gaat aan ze voorbij... maar ze knokken er hard voor. Indrukwekkend om te zien. Wat een doorzettingsvermogen.
De halve finale zitten we op de tribune, wat een feest! Lekker biertje in de hand en schreeuwen maar...

Het Olympisch Roeitoernooi
Het begint allemaal prachtig! De baan ziet er prachtig uit en ligt er mooi bij. Alles is goed geregeld. Waar een biertje in het HHH 3 euro kost is een pils hier 50 cent... Kortom, heerlijk in dit mooie weer een biertje op de tribune. Hier kunnen we ons wel vermaken en we fantaseren over de medailles voor de Nederlanders en voor wie we en vanaf welk punt we in het water zullen springen om de roeiers een eerste huldiging te brengen!
Omdat ik op de 8e al in Beijing was aangekomen kon ik bij de eerste voorwedstrijd van Gijs in de Holland4 aanwezig zijn en zag ik alle andere roeiploegen van de NL equipe hun eerste voorwedstrijden varen. Op dag 1 van de spelen kwam ik de familie Gijs al tegen en gingen we met een oranje ploeg naar de Family Grand Stand, de FISA tribune langs de baan en zagen op een giga scherm Gijs van start gaan.

Ik ga jullie vertellen wat er in mij om is gegaan. De resultaten van de 4 roeiers zullen jullie op studiosport hebben gezien of in de krant hebben gelezen.
De Holland Vier roeide in de eerste voorwedstrijd goed. Waanzinnig sterk. Niet anders dan verwacht.
Maar toen... om een heel lang verhaal kort te maken, het resultaat in de halve finale was onverwacht. Geen finaleplaats. Hoe is het mogelijk?
Groots verdriet en ongeloof op de tribune. Ouders, broer zus, vriendinnen, vrienden, iedereen verslagen. Tranen en boosheid. “Topsport... daarom haat ik topsport”, zei iemand van heel dichtbij. En dat is het ook als je het mij vraagt. Topsport is keihard. Er wordt met elkaar afgerekend in het heetst van de strijd.
Wat een nadeel is van een buitensport en met name roeien is dat er geen elementen mogen zijn die de eerlijkheid van de sport in het geding brengen.

Dus hoe het kan? Waterplanten of gemaaid wier in het roer of niet? Echte topsporters praten niet over dat soort zaken. Tenzij het onomstotelijk kan worden bewezen. En dat kon niet. Het resultaat is niet terug te draaien.
Ik had nog nooit vier zulke beren, zulk mentaal sterke mannen zo onmachtig en zo “klein” gezien. Lege ogen, ken je dat? Totale ontreddering, ik vond het zo verdomde sneu. Maar, wat kan je doen? Wat moet je als atleet? Het was niet meer terug te draaien. Dat de nacht voor de wedstrijd rond de 300 Chinezen door het water van de baan hadden gewaad om met de hand het wier te maaien en dat er bewezen werd dat er los wier in de baan dreef en dat deze los drijvende rommel achter het roertje van een roeiboot kan blijven hangen en voor cruciale seconden vertraging kan zorgen is een mogelijke reden, maar geen bewijs.

De race was voorbij. Voor de vier jongens, was het voorbij.

Een schitterende gouden droom, Beijing 2008 verdween als sneeuw voor de zon. De Holland4 gaan stoppen en weten alleen aan de hand van de afgelopen vier jaar dat ze op het erepodium hadden moeten staan. Geen toekomst om het verlies recht te zetten. Realiseer je, het hele WK podium van 2007 roeide niet in de finale.

Ik heb enorm respect voor de prestaties van de jongens kijkende naar de afgelopen vier jaar, met alle medailles en prijzen. De Holland Vier zijn topsporters. Voor, tijdens en na de wedstrijd hebben ze zich zo opgesteld.
Succes jongens, het zal nu de spelen echt voorbij zijn en jullie thuis zijn niet makkelijk zijn een “nieuw” leven te starten, maar ik vind jullie koningen!

Voor mij hebben jullie het goud gewonnen! Echt!

Goud was er voor de lichte dames dubbeltwee, groots respect voor Marit, Kirsten en Josy. Een schitterende en fantastische prestatie! Een geheel Nereus team, trots!

Dan de dames acht die zilver wonnen, zie de foto’s. We hebben er uitgebreid op gedronken. Wat een topprestatie! Een onbeschrijfelijke vreugde voor deze dames!


HHH en een weerzien met goede vrienden
Het weerzien met Thomas en Femme was ongelofelijk mooi! We spaken af in het Holland Heineken Huis en ik vloog Thomas om de nek. Het was alsof we elkaar de dag ervoren nog hadden gezien.

“NI HAO” (Chinees voor hallo en zijn de enige twee woorden uit ons vloeiend Chinees, maar prima te gebruiken in iedere denkbare situatie. TIP: voor de toekomstige China reiziger: glimlach lief en schreeuw zo hard als mogelijk deze twee woorden. Hoe harder hoe beter, dat vinden de Chinezen mooi).

Het was zuur voor Thomas om alle wedstrijden van zijn beste maatje Gijs te missen. Hij had op de finale gerekend en was te laat.
We hebben daarom genoeg bier gedronken. Maar niet in het HHH.

De tijd met Thomas, Femme, Heuf, Rene, Ferry, Klaas, Moes, Inze, het huidige Nereus bestuur en nog vele anderen in Beijing en het HHH was geweldig. Het Holland Heineken Huis was voor mij niet meer dan een kroeg uit Amsterdam die voor veel te veel geld bier verkocht en “onze” sporters huldigde. Ik vond het weinig meer dan niets. Weinig sfeer, erg groot en zeer commercieel. Ik moet de organisatie meegeven dat ze er goed in geslaagd waren zich aan te passen aan China, alles was tot in de puntjes geregeld, de bureaucratie vierde hoogtij. Maar de huldigingen waren mooi. Intens en heftig!

Maar...Heineken staat niet voor niets, als je er genoeg van drinkt wordt het altijd gezellig... Om samen te zijn met Thomas en de Nereus clan, was geweldig! Ik heb genoten. Daar hadden we het HHH niet voor nodig...
Een mooi uitje met de groep op de fiets door Beijing, naar de verboden stad en een hike over de Grote Muur, was een geslaagde trip. Finally met de kabelbaan van de muur naar een lager gelegen meer was een supermooie afsluiting voor de week samen!

Rond de 20e verliet iedereen de stad en begon mijn queeste om mijn visum te verlengen en naar Tibet te reizen....

Het grote China en haar kuren...
China is heel groot. China is een land van regels en China is vaak niet lief. De inwoners van China kijken lelijk, schreeuwen met consumptie tegen je, ook als ze je aardig vinden en China kan afschrikwekkend zijn. China is een land van grote tegenstellingen. Mooi en lelijk tegelijk. Het land van spugende en roggelende Chinezen, mooie Tibetaanse hawkers(straat (voedsel)verkopers), het land waar wetten en regels per dag veranderen en waar (bijna) niemand een woord over de grens spreekt. Je oogcontact probeert te krijgen met automobilisten als je wilt oversteken en met gevaar voor eigen leven door loopt en vervolgens een kettingbotsing veroorzaakt omdat de chauffeur toch plotseling voor jou stopt....
Een land waar smog in de steden niet meer weg te denken is, maar waar de uitgestrekte hoogvlaktes van Tibet onbeschrijfelijk mooi zijn. Een wonderlijk iets, een communistisch land waar kapitalisme hoogtij viert...

Op 20 augustus kwam mijn nieuwe reisgenoot in Beijing aan. Ik ontmoette Amy twee maanden voor Beijing in Ubud, Indonesië en we spraken af om samen vanuit Beijing naar Tibet te trekken. Ik ben meer dan gelukkig en dankbaar dat Amy kwam, ik zal eerlijk zijn: als ik alleen was geweest had ik hier niet gezeten, maar ergens aan een strand in Vietnam of Thailand. Ik zal jullie beschrijven wat China met mij deed.

TIP: ben je ooit van plan door China te trekken. Kom dan niet op de bonnefooi. Regel alles via NL. Dat scheelt tijd! Weken.

Het woord bonnefooi kent men niet in China. Wat was Z.O.-Azië toch ontzettend makkelijk reizen.
Amy en ik besloten niet in Beijing op mijn visum (7 dagen extra) te wachten en trokken centraal China in. Op naar Tibet.
China wil niet dat toeristen naar Tibet reizen. Door de internationale druk in combinatie met de Spelen is Tibet na de onrusten in mei toch open gesteld. Echter, toegang alleen met een permit bovenop het Chinese visum. De permit betekent: vanaf de grens krijg je een gids (lees: toezichthouder) mee tijdens een minuut tot minuut georganiseerde (zeer kostbare) trip. Wat is jouw mening? Ik vind het eng.
Deze trip is alleen via een overheid goedgekeurde organisatie te boeken. Zo houdt China perfect controle over wie waar naar toe gaat in Tibet en wie de benefits krijgt van het toerisme in Tibet. Kortom, Tibet leeft onder de duim van China.

Nog steeds overtuigd van het feit dat ik de permit voor Tibet wel even onderhands wel kon regelen (alles komt altijd goed toch? Is sinds de start van mijn reis mijn motto). Ik dacht, hoe dichter bij Tibet, hoe groter de kans. Dus namen we de trein naar X’ian (12 uur van Beijing). We bezochten het Terracotta leger. Prachtig. Hoe klein de wereld is, kwamen we daar achter... Zittend achter een biertje werd er op mijn schouder getikt. Mijn Boston maat, Jan en zijn vriendin Yv, zaten ook in Xi'an en kwamen via een andere route vanuit Beijing. Dat was gezellig!

Mijn positieve instelling werd nog niet gedeeld met de Chinezen: in X’ian werd mij op 24 augustus medegedeeld dat mijn visum alleen maar met 15 dagen werd verlengt. Kortom, opzouten, China uit en dat al over twee weken. Een serieus probleem aangezien ik pas op 3 oktober vlieg vanuit Beijing. Waar moest ik die 3 weken heen? Mongolië? Nepal, India? Ik heb China daarom gehaat. Wat nu als mij een verlenging werd geweigerd en ik ergens in Centraal China zou zitten? Wat moest ik doen? Positief blijven was het antwoord, alles komt altijd goed... ik kon niet zomaar mijn motto laten vallen...

We vertrokken nog steeds zonder verlenging van mijn visum uit X’ian en besloten het er op te wagen en gewoon richting Tibet te reizen en in Golmud (de laatste Chinese stad voor Tibet) alles in 1 keer aan te pakken. Visum en Permit. Wel op de laatste dag van mijn Visum, mooi, living on the edge! Zwart of rood, alles of niets...

Er zouden toch wel ambtenaren zijn die voor een extra-tje versneld een visum in combinatie met een permit wilden afgeven? Op het station in X’ian kregen we te horen dat we niet naar Golmud mochten reizen... Rara, waarom zou dat nou zijn....? Daar hadden we een uitnodiging voor nodig. Oplossing was een ticket naar Xining. (de stad voor Golmud). Maar de eerste signalen waren daar, dit kon niet missen, als we het voor elkaar kregen dichterbij Tibet te komen, moest die permit (en mijn visum) makkelijker te regelen zijn!

En ja hoor in Xining kregen we de eerste illegale aanbieding. Per bus naar Tibet, zonder permit.
De NL ambassade had mij dit ten zeerste afgeraden. De Chinese overheid is onverbiddelijk, zeker tijdens de spelen. Straffen zijn hoge boetes, uitzetting en gevangenis.

Dit aanbod sloegen Amy en ik af.

En toen begon de zon begon eindelijk te schijnen in China....!

Op het station benaderde een Chinese gids ons en bood zijn diensten aan. HOERA! Iemand die goed engels sprak! Niu (spreek uit: “nieuw”) was onze rots in de branding. Hij was onze gids en dat scheelde zo veel tijd! Eindelijk communicatie met de locals, eindelijk een korte uitleg aan een taxichauffeur in plaats van een toer door de stad! Mijn Visum kreeg ik in 1 dag voor elkaar en wel met 1 maand verlenging. Hoe kan dat nou? Ik begreep er niets van maar was meer dan blij verrast en dat alles helemaal legaal! (alles komt altijd goed.... dat zeg ik toch...)
De permit hadden we in 3 dagen rond. Samen met Niu wachtte ik vanochtend een Tibetaan op die met de trein vanuit Lhasa kwam.

Hij had onze permit in zijn tas....

Daar zit ik dan, op mijn bed in de trein. De eerste nacht zit er op en Amy en ik gaan zo een vreugde biertje drinken in de luxe restauratie. We zijn met trein in de Himalaya boven de 5000 meter, op het Tibet Plateau, een uitgerekte steppe met sneeuw en een hoge gletsjer hier en daar. Als men wil is er zuurstof beschikbaar in de trein, maar wij voelen ons prima! Ik kan niet wachten! In Tibet zullen we o.a trekken naar het Mt. Everest base-camp. Hoe spannend!

Na de 7-daagse toer, dalen we langs de grens met India en Myanmar naar Zuid-China naar Shangri La. Daar zullen we nog een trekking doen. De grens met Nepal (Freedom Highway) is nog steeds gesloten, dus Nepal zal niet meer lukken. Helaas, maar ik ben zo dankbaar dat ik naar Tibet kan!


Op 28 september vlieg ik naar Honolulu om mij weer te verenigen met mijn kites... Keep you posted!
Degene die mijn hele verhaal heeft gelezen, gefeliciteerd, je hebt het gered, ik laat je weten hoe mijn queeste China en Tibet eindigt en hoe Zuid China zal zijn. (laat eens een reactie achter....ben benieuwd)


Wil je mijn foto’s van de spelen en mijn trip door China zien? KLIK dan HIER

Sjoerd